Chociaż znajduje się miliard lat świetlnych stąd, Supergromada w Koronie Północy (Corona Borealis) jest znana, ponieważ buduje ją całkiem spora koncentracja gromad galaktyk. Mapa pokazuje każdą glaktyke jaśniejszą niż 17 mag (z bazy danych LEDA) w tym rejonie nieba. Położenia najważniejszych gromad galaktyk w Supergromadzie w Koronie Północnej są oznaczone w środku. Po lewej stronie mapy leży część Supergromady w Herkulesie (Hercules) w około połowie odległości.
Poniżej znajduje się lista gromad Supergromady w Koronie Północnej. A2065 jest najsławniejszą z tych gromad, chociaż znajduje się tam wiele innych równie bogatych gromad. Dwie z tych gromad; A2122 i A2124, są w rzeczywistości jedną gromadą. A2124 stanowi centrum gromady, a A2122 jest jej wschodnim rozszerzeniem.
1 2 3 4 5 6 7
Abell Współrzędne Przes. Odległość Obf. Uwagi
Numer Równikowe ku czerw. mln l.ś.
z
RA Dec
A2005 14 58.7 +27 49 .0762 1025 2
A2019 15 03.0 +27 11 .0795 1065 0
A2022 15 04.3 +28 25 .0566 770 1 gromada pierwszego planu
A2056 15 19.2 +28 16 .0834 1115 1
A2061 15 21.3 +30 39 .0772 1035 1
A2065 15 22.7 +27 43 .0714 960 2 Gromada w Koronie Północnej
A2067 15 23.2 +30 54 .0736 990 1
A2079 15 28.1 +28 53 .0649 875 1
A2089 15 32.7 +28 01 .0720 970 1
A2092 15 33.3 +31 09 .0657 890 1
A2122 15 44.5 +36 08 .0649 875 1
A2124 15 45.0 +36 04 .0649 875 1
|
Column 1: Nazwa/numer gromady.
Column 2: Rektascencja dla epoki 2000.
Column 3: Deklinacja dla epoki 2000.
Column 4: Przesunięcie ku czerwieni gromady.
Column 5: Odległość w milionach lat świetlnych, przyjmując stała Hubble'a H=70km/s/Mpc.
Column 6: Klasa "obfitości" gromady.
Column 7: Dodatkowe nazwy i uwagi.
Odnośniki:
Abell G, Corwin H, Olowin R, (1989), A catalogue of Rich Clusters of Galaxies,
Astrophys J Supp, 70, 1.
Struble M, Rood H, (1999), A compilation of redshifts and velocity dispersions for
ACO clusters, Astrophys J, 125, 35.
Poniżej znajduje się obraz centrum gromady A2065. Gromada ta jest często zwana Gromadą w Koronie Północnej. Jest to najbogatsza gromada w Supergromadzie w Koronie Północnej. Gromada zyskała sławę dzięki temu, że Milton Humason i Edwin Hubble w latach 1930' użyli ją jako jedną z kilku gromad do zademonstrowania, że Wszechświat się roszerza .
| Obok znajduje się mapa gromady A2065. Pokazuje ona 119 najjaśniejszych galaktyk w gromadzie. Mnóstwo galaktyk w tej gromadzie nie zostało dokładnie sklasyfikowanych i z tego powodu klasyfikacja przedstawiona na mapie może być błędna. Jest jednak oczywiste, że gromada zawiera szeroką gamę różnych typów galaktyk. |
|
Naukowe badania nad Supergromadą w Koronie PółnocnejMożliwość istnienia supergromady w Koronie Północnej została po raz pierwszy zasugerowana w latach 1950'. George Abell examined his own catalogue of Rich Clusters of Galaxies (published in 1958) and in a paper published in 1961, he included the Corona Borealis supercluster as supercluster number 13 in a list of 17 possible superclusters. Pierwsze właściwe badania supergromady w Koronie Północy zostały opublikowane przez M. Postmana, M. Gellera i J. Huchra w 1988 roku. Zbadali oni ruch siedmiu gromad w supergromadzie i oszacowali masę supergromady. W bliższych nam czasach, w 1997 i 1998 roku, T. Small, C. Ma, W. Sargent i D Hamilton, opublikowali trzy artykuły o tej supergromadzie ( 1, 2, 3). Zauważyli oni obecność kolejnej supergromady znajdującej się za supergromadą w Koronie Północy (powiązaną z A2034, A2049, A2062, A2069 i A2083), położoną w odległośi 1.5 miliarda lat świetlnych (przesunięcie ku czerwieni= 0.113). Uważają oni także, że gromady położone w centrum supergromady w Koronie Północy kierują się ku sobie i ostatecznie uformują jedną dużą gromadę. F. Kopylova i A Kopylov zgadzają się z nimi. W 1998 roku opublikowali dowody na to, że jądro supergromady (składające się z A2061, A2065, A2067, A2089 i A2092) jest "w stadium gwałtownego kolapsu grawitacyjnego" (w skali miliardów lat). Gromada w Koronie Północy (A2065) została odkryta przez Edwina Hubble'a w latach 30-stych XX wieku. W 1936 roku Milton Humason zmierzył przesunięcie ku czerwieni jednej z galaktyk (PGC 54876) w gromadzie jako część programu mającego zademonstrować, że prędkość jest proporcjonalna do oddalenia dla dużej liczby odległych galaktyk. Był to poważny dowód na to, że Wszechświat się rozszerza. |
Poniżej- obraz gromady A2061. Jest to kolejna bogata gromada galaktyk w Supergromadzie w Koronie Północnej. Centralna eliptyczna galaktyka to PGC 54787.
Powrót do strony Sąsiednie Supergromady